BOOK
ONE
|
Liber
Primus |
Chapter
18
|
Cap.
18. 1.
Intuere Sanctorum Patrum vivida exempla, in quibus vera perfectio fulsit,
et videbis quam modicum sit, et vere nihil, quod nos agimus. Heu quid est
vita nostra, si illis fuerit comparata. Sancti et amici Christi Dominio
servierunt in fame et siti, in frigore et nuditate, in labore et
fatigatine, in vigiliis et jejuniis, in orationibus et sanctis
meditationibus, in persecutionibus et opprobriis multis. |
|
How
many and severe were the trials they suffered -- the Apostles, martyrs,
confessors, virgins, and all the rest who willed to follow in the
footsteps of Christ! They hated their lives on earth that they might have
life in eternity.
|
2.
O quam multas, et graves tribulationes passi sunt Apostoli, Martyres et
Confessores, Virginies et reliqui omnes, qui Christi vestigia voluerunt
sequi. Nam animas suas in hoc mundo oderunt, ut in vitam æternam eas
possiderent. O quam strictam et abdicatam vitam sancti Patres in eremo
duxerunt, quam longas, et graves tentationes pertulerunt: quam frequenter
ab inimico vexati sunt, quam graves, et fervidas orationes Deo obtulerunt,
quam rigidas abstinentias peregerunt, quam magnum zelum, et fervorem ad
spiritualem profectum habuerunt, quam forte bellum adversus edomationem
vitiorum gesserunt, quam puram, et rectam intentionem ad Deum tenuerunt,
per diem laborabant, et noctibus orationi diutinæ vacabant: quamquam
laborando ab oratione mentali minime cessarent. |
|
They
used all their time profitably; every hour seemed too short for serving
God, and in the great sweetness of contemplation, they forgot even their
bodily needs. |
3.
Omne tempus utiliter expendebant, omnis hora ad vacandum Deo brevis
videbatur. Et præ magna dulcedine contemplationis, etiam oblivioni
tradebatur necessitas corporalis refectionis. Omnibus divitiis,
dignitatibus, honoribus, amicis et cognatis renuntiabant. Nihil de mundo
habere cupiebant: vix necessaria vitæ sumebant, corpori servire etiam in
necessitate dolebant. Pauperes igitur erant rebus terrenis, sed divites
valde in gratia, et virtutibus. Foris egebant, sed intus gratia, et
consolatione divina reficiebantur. |
|
Strangers
to the world, they were close and intimate friends of God. To themselves
they seemed as nothing, and they were despised by the world, but in the
eyes of God they were precious and beloved. They lived in true humility
and simple obedience; they walked in charity and patience, making progress
daily on the pathway of spiritual life and obtaining great favor with God.
|
4.
Mundo erant alieni, sed Deo proximi, ac familiares amici. Sibi ipsis
videbantur tanquam nihili, et huic mundo dispecti, sed erant in oculis Dei
prætiosi, et delecti. In
vera humilitate stabant, in simplici obedientia vivebant, in charitate et
patientia ambulabant, et ideo quotidie proficiebant, et magnam apud Deum
obtinebant gratiam. Dati sunt in exemplum omnibus Religiosis et plus
provocare nos debent ad bene proficiendum, quam tepidorum numerus ad
relaxandum. |
|
How
great was the fervor of all religious in the beginning of their holy
institution! How great their devotion in prayer and their rivalry for
virtue! What splendid discipline flourished among them! What great
reverence and obedience in all things under the rule of a superior! The
footsteps they left behind still bear witness that they indeed were holy
and perfect men who fought bravely and conquered the world. |
5.
O, quantus fervor omnium Religiosorum in principio suæ sanctæ
institutionis fuit; o, quanta devotio orationis, quanta æmulatio virtutis,
quam magna disciplina viguit, quanta reverentia et obedientia sub regula
in omnibus floruit. Testantur adhuc vestigia derelicta, quod vere viri
sancti et perfecti fuerunt, qui tam strenue militantes, mundum
suppeditaverunt. Jam magnus utique putatur, si quis transgressor non
fuerit, si quis quod accepit cum patientia tolerare potuerit. |
|
How
lukewarm and negligent we are! We lose our original fervor very quickly
and we even become weary of life from laziness! Do not you, who have seen
so many examples of the devout, fall asleep in the pursuit of virtue! |
6.
O, tepor et negligentia status nostri, quod tam cito declinamus a pristino
fervore et jam tædet vivere præ lassitudine et tepore. Utinam in te
penitus non dormiret profectus virtutum, qui multa sæpius exempla vidisti
devotorum. |